بینوایم ، نوای من ، مهدی است
دردمندم ، دوای من ، مهدی است
من غریبم در این زمان ، ولی
مونس و آشنای من ، مهدی است
گرچه از داغ هجر می سوزم
راضیم ، چون شفای من مهدی است
گه به یادش زخواب برخیزم
نیمه ی شب دعای من ، مهدی است
من نخواهم بهشت ، بی مهدی
جنت با صفای من ، مهدی است
در دم مرگ باولایت او
آخرین حرف نای من ، مهدی است
چون قیامت زخاک برخیزم
اندر آنجا ندای من ، مهدی است
آن که در روز حشر می بخشد
از عنایت خطای من ، مهدی است

من علیم که خدا قبله نما ساخت مرا
جز خدا و نبی و فاطمه نشناخت مرا
من که یکباره در از قلعه ی خیبر کندم
داغ زهرای جوان از نفس اند اخت مرا

چون علی در عالم خلقت کسی مظلوم نیست
هیچ کس مانند او از حق خود محروم نیست
غصه های او عیان از گفته های او که گفت
زندگی جز استخوانی در حلقوم نیست